X
تبلیغات
رایتل
سه‌شنبه 30 اردیبهشت‌ماه سال 1393

الا امام ِغریبان(ع) مرا به نام ِ خودت کن


من آمدم به حرم تا کمی بهانه بگیرم


کنار ِ صحن و سرایت هوای خانه بگیرم


 

کنار پنجره فولاد و کُنج ِ صحن ِ گوهرشاد


سه ماه مست و غریبانه آشیانه بگیرم


 

وَ در قنوت ِ نمازم ... قمار ِ کهنه ببازم


به رسم ِ قبله نمایی تو را نشانه بگیرم


 

اگر چه خسته ی راهم... اگرچه غرق ِ گناهم


خوشم به برکت ِ آهم مگر جوانه بگیرم


 

تویی رَفیق ِ قدیمی ... تو سفرده دار ِ کریمی


کبوترم که ز دست ِ تو آب و دانه بگیرم


 

الا امام ِغریبان(ع) مرا به نام ِ خودت کن


که بار ِ عشق ِ شما را به روی شانه بگیرم


دوشنبه 29 اردیبهشت‌ماه سال 1393

شمع با سوختنش انس گرفته...


دلِ ما ارزشِ دیوانه شدن را دارد


جَنمِ ساکنِ می خانه شدن را دارد


 

دست می گیرم و از آبِ لبت می نوشم


دست انگیزه ی پیمانه شدن را دارد


 

تو فقط لیلی ِ ما باش... جنونش با ما


قصه مان فرصتِ افسانه شدن را دارد


 

این چه سرّی است که تا زلف به هم می ریزی...


پنجه ی دل هوسِ شانه شدن را دارد؟!


 

شمع با سوختنش انس گرفته... وَرنه


هر سحر غایتِ پروانه شدن را دارد


یکشنبه 28 اردیبهشت‌ماه سال 1393

می شود از غمِ ما آینه آه آلوده...


لب فروبسته... دلی خسته... نگاه آلوده


روحِ مجروح... به طغیانِ گناه آلوده


 

چون دهان در دلِ خویشان به سخن باز کنیم


می شود از غمِ ما آینه آه آلوده


 

ما همانیم که از عشق نمی ترسیدیم


حیله ها داشت... که هستیم به چاه آلوده


 

تا شنیدیم بلا راه برِ اهلِ بلی آست


پایِ رفتن ننمودیم به راه آلوده



دلِ مجنون سندِ معتبرِ سینه ی اوست


خواه پالوده شود یکسره... خواه آلوده


 

ما به شب انس گرفتیم.... شبِ آخرِ ماه


آسمانا... مکن این ستر به ماه آلوده


 

...

از تو کم شعر نگفتند... چه می گویم من


با خیالی همه اش خام و گناه آلوده



{آشنایان ره عشق در این بحر عمیق                 

غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده - مولانا حافظ}


شنبه 27 اردیبهشت‌ماه سال 1393

به پیشوازِ تو آمد هلال ِ ماه ِ صیام


بازارِ شَهد و بامیه گرم است از لبت


بیچاره من نباشم اگر مست از لبت


 

ماهِ صیام می رسد و مست می کنیم


روزی دو مرتبه... همه در بست از لبت


 

تو اولی... تو سیر و سلوکی... تو آخری


آدم... علی الخصوص لبش... مست از لبت


 

دیوانه ما... که خوب چشیدیم از لبت


عاقل کسی که هیچ نخوردست از لبت


 

از ما مخواه صورتِ ظاهر رها کنیم


کی می کشد خیالِ غزل دست از لبت؟!


چهارشنبه 24 اردیبهشت‌ماه سال 1393

یقین باور نخواهم کرد تا روزِ ابد...


چه عزمِ باطلی... وقتی که قبله چشم او باشد


چه می گردیم ما چون آب لبریز از سبو باشد


 

چرا بیهوده می گیریم دامانِ کسی دیگر


که از ممّا تحبّونش فراوان تنفقوا باشد


 

پس از آن کوچه گردی ها.. رسیدم کوفه... مردی را


نشان دادند... شاید فرصتی هم گفتگو باشد


 

تَرائَتْ اَرْضُ ْغَرِیَّیْنِ فَاخْضَع... وَاخْلَعِ النَّعْلَیک


دُّمُوعُ سَفْح... باید خون بگریم تا وضو باشد



یقین باور نخواهم کرد تا روزِ ابد... روزی


که چشمانِ گنهکارم به چشمش روبرو باشد


 

کنار ِقبّه ی سامی... به لوحش نام، گمنامی


اسیرِ پیچکِ دامی که بندش آبرو باشد


   1      2      3      >>