X
تبلیغات
رایتل
چهارشنبه 1 مرداد‌ماه سال 1393

شطح ِ چهارم


چای تا دم می کشد سیگار کامی می دهد

ما که گمنام ایم در ننگی که نامی می دهد


درد می ارزد به درمانی که از جنسِ لب است

بوسه ی معشوق ما را احترامی می دهد


درد و درمان، دردمان* اش می کند دیوانه را

این چنین تقدیر را حُسنِ ختامی می دهد


نذر کردم چند تُن گندم برای زائران

تا بفهمند این هبوط هر بار دامی می دهد


خوب می دانم که احوالِ دلم ام خیلی بد است

خوب می فهمم که شعرم بوی خامی می دهد



* دردمان: جعلِ واژه ایست به هر حال! ملغمه ای از درد و درمان و دردِ بی درمان و دردِ ما که مختصه ی ماست روی محورِ مختصاتِ وجود به شناسه ی (درد،مرد)یا..نبرد)

 x=درد ،  y=مرد ، Z=نبرد   ...     y=f(x)     s