X
تبلیغات
رایتل
پنج‌شنبه 12 بهمن‌ماه سال 1396

در زمستان از بهاران...


زندگی شورید و شور و شوقِ مُردن را گرفت
ازدحامِ جمعیت تنهاییِ من را گرفت

هر چه بر آیینه سنگ آمد دلِ ما را شکست
دل شکست و تکّه‌هایش پای رفتن را گرفت

ما هدف بودیم در بسیاریِ تیر بلا
زخمه‌ها کم‌کم نشانِ روح از تن را گرفت

سال‌های سال نالیدیم از دستِ قضا
از قضا این سال‌ها نای نگفتن را گرفت

در زمستان از بهاران دم زدیم و بی‌گدار
آه... سوزِ سردیِ شب‌های بهمن را گرفت


شنبه 9 دی‌ماه سال 1396

کهنه غزل. از لابلای نوشته‌ها


اگر رامی چموشی کرد از خرگاهِ‌تان هِی شد

مسیرِ فتنه‌ها با چارنعلِ واژِگون طی شد


خروشِ زور و خاشِ زر، چه خوش زاری به راه انداخت

آری... تاک را در خُمره ها کردید تا مِی شد


اهورا هَیمِ اهریمن... چو باعورای عاشورا

پس از صبحِ خدایان، شامِ شیطان ها پیاپی شد


مگر در باغِ کوفه نخلِ میثم را تبر خورده‌ست

که چوبِ دارِ ایمان ساقه‌های گندمِ ری شد


فصولِ رنج در میزادِ منحوسِ پریزادان

زِ خوابِ بهمن این خردادها و تیرها... دی شد


نشوریدیم  تا دستِ نفیران بت تراش آمد

تمامِ دسترنجِ حضرتِ خیرُالنّبی(ص)، نِی شد


سرآخر دیده می ماند به راهی تا دل آگاهی...

به اشکِ "قَد تَّبَیَّن" حاصلش "رُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ" شد


وَ روزی باز می پرسند از ما کرده‌ی ما را

کجا بودید؟ این تاخیرِ در دیوانگی  کی شد؟...


سه‌شنبه 5 دی‌ماه سال 1396

حیرت زبان شوخی اسرار ما بس است...


آنچنان از دوری‌ات افسرده‌ام

زنده‌ام. اما تو گویی مرده‌ام


هر چه را دارم گرفتی یک به یک

خون دل هر قدر دادی خورده‌ام


برده غم‌هایت مرا تا ناکجا

من کجا شکوا از این غم برده‌ام


از شبِ طولانیِ گیسوی تو...

گرچه دل‌شادم ولی آزرده‌ام


باغبان کی یادی از گل می‌کند؟

بعدِ پاییزی که من پژمرده‌ام؟...


خسته‌ام. یا خود بیاور مرگ را

یا که بردار عشق را از گُرده‌ام


یکشنبه 19 آذر‌ماه سال 1396

آشفته‌گی


آشفته‌ای که جز تو تکلّم نمی‌کند

آیینه‌ای که بی تو تبسم نمی‌کند

عاشق کمانِ تیرِ غم و رنجه‌ی خود است
حیرانِ این نشانه هدف گم نمی‌کند


هرکس که وعده‌اش به قرارِ محبتی‌ست

در راهِ عشق تکیه به مردم نمی‌کند

آنکس که تا مقام‌ِ تحیّر رسیده است
در بابِ هیچ چیز تحکّم نمی‌کند

خاموشم از رهاییِ دریای بوالعجب
یک برکه‌ی جدا که تلاطم نمی‌کند...



چهارشنبه 3 آبان‌ماه سال 1396

... همین تلقینِ می ماند


دلت را صاف کن. آیینه شو. آیینه می‌ماند

تمام دهر می‌پوسد. دل بی‌کینه می‌ماند

رها کن شادی پوشالی ده روزه دوران را
به غم مانوس شو. غم تا ابد در سینه می‌ماند

مپرس از ناله ها و گریه های آدمی تنها
نخواهد سرد شد داغی که از دیرینه می‌ماند

کدام از لحظه‌های عمر را در خاطرت داری؟
چه حسی جز غروبِ خسته‌ی آدینه می‌ماند؟

تو هم روزی ازین‌جا می‌روی شاید که فهمیدی
چه مکری داشت دنیا با همین تلقینِ [می‌ماند]



   1      2      3      4      5      ...      44      >>